Θέλω να πω : η πίσω πλευρά

Με θέλεις πελάτη? Σε θέλω online!

2010-07-29T21:37:00.002+03:00

Ξενοδοχείο για διακοπές στο internet πρωτόψαξα πριν 5 χρόνια, όταν θα πήγαινα στη Ζάκυνθο. Τότε διαπίστωσα ότι για τις ενοικιαζόμενες βίλες του νησιού έβρισκα πολύ ελάχιστες πληροφορίες στο internet, έως καθόλου. Και φυσικά σε κανένα συγκρότημα δεν μπόρεσα να κάνω κράτηση on line!

Όταν ξαφνικά έπεσα πάνω στο Porta Del Mar (Ναι! Θα κάνω διαφήμιση γιατί το άξιζε και τότε και ελπίζω ακόμη να είναι καλά και αυτός και η οικογένεια του!) Ένα ελληνικό site (σε .com παρακαλώ) για ένα συγκρότημα κατοικιών στη Ζάκυνθο! Αυτό που βλέπετε και τώρα στο link , σήμερα εκσυγχρονισμένο με FB και όλα τα καλούδια των Social Media.

Τότε όμως το να βρεις ένα website τόσο καλό αλλά και απλό, απόλυτα κατατοπιστικό για το τι θα συναντήσεις (το μόνο ίσως συγκρότημα κατοικιών στη Ζάκυνθο που είναι πραγματικά μπροστά στη θάλασσα),με ημερολόγιο που σε ενημέρωνε ποια βίλα και πότε είναι ελεύθερη για να προγραμματίσεις κράτηση και προπάντων με βιβλίο επισκεπτών που μπορούσαν να γράψουν τις εντυπώσεις και τα σχόλια τους από τη διαμονή τους (και αυτά όλα προ booking.com) αν μη τι άλλο ήταν άξιο λόγου και ήταν αυτό που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιλογή μου.

Και δεν έπεσα έξω! Περάσαμε 10 υπέροχες μέρες με τον "Κυρ Τάση" και την γυναίκα του, με τους Ισραηλίτες, Ιταλούς και Αυστριακούς ενοίκους του. Όλοι ανεξαίρετα μας είπαν ότι έκλεισαν τις διακοπές τους απευθείας από το site! Κανείς μέσω γραφείου, κανείς με τηλέφωνο! Όλοι μα όλοι μέσω του site και με το paypal παρακαλώ!

Θα αναρωτηθείτε τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά 5 χρόνια μετά! Γιατί απλά οι διακοπές εκείνη τη χρονιά στη Ζάκυνθο ήταν ίσως οι καλύτερες της ζωής μου μέχρι τώρα. Αλλά και γιατί είδα πριν λίγες μέρες την πρωτοβουλία της Σοφίας και του Μανώλη και την χειροκρότησα με όλη μου την ψυχή. Τέτοιες πρωτοβουλίες χρειαζόμαστε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Τέτοιες πρέπει να στηρίξουμε εμείς οι πολίτες με όλο μας το είναι για να βοηθήσουμε κάθε Έλληνα που ασχολείται με τον τουρισμό, την ατμομηχανή - θέλουμε δε θέλουμε - της ελληνικής παραγωγής.

Κι όσο για αυτούς που λένε ότι "βρήκαν έναν έξυπνο τρόπο να βρουν πελάτες στην πλάτη μας" εγώ θα πω Μαγκιά τους! Εγώ βάζω πλάτη σε τέτοιες ιδέες. Όλοι μας πρέπει να βάζουμε! Όλοι μας πρέπει να στηρίζουμε τέτοιες προσπάθειες. Είναι πολύ καλύτερα από το να ανεχόμαστε απάτες του ενός εκατομμυρίου και τελικά να μην απολαμβάνουμε τις υπηρεσίες που απαιτούμε.

Ας πούμε λοιπόν σε όλους: Σε θέλω online , αν με θες πελάτη!

Χορηγίες : Ας το ξανασκεφτούν

2010-04-06T12:50:00.005+03:00

Είναι γνωστό στους αναγνώστες μου ότι ασχολούμαι και με το ερασιτεχνικό μπάσκετ όντας πρόεδρος στο ιστορικότερο αθλητικό σωματείο της πόλης μου, τον Οίακα Ναυπλίου. Τα δυο τελευταία χρόνια, κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα σωματείο-πρότυπο, που θα στηρίζεται στην κοινή προσπάθεια όλων των μελών, αθλητών και προπονητών και θα φέρνει στο επίκεντρο το παιδί και τη σωστή αθλητική παιδεία που πρέπει να του παρέχεται.

Σε αυτή μας την προσπάθεια σημαντικό ρόλο παίζουν οι συνεισφορές - υπο τη μορφή χορηγιών - γνωστών επιχειρηματιών της πόλης και της ευρύτερης περιοχής. Χωρίς την συμβολή τους το σωματείο μας δεν θα μπορούσε να επιβιώσει, μια και η ετήσια δημόσια επιχορήγηση δεν ξεπερνά τα 1.850 ευρώ. Μάλιστα τα τελευταία δύο χρόνια ούτε αυτή η ασήμαντη επιχορήγηση έχει εκταμιευτεί, με αποτέλεσμα η όλη μας προσπάθεια να στηρίζεται αποκλειστικά στις συνδρομές των μελών και τις χορηγίες. Χρησιμοποιώντας τις πλέον σύγχρονες μεθόδους επικοινωνίας, μάρκετινγκ και προβολής ( Blog της ομάδας, Facebook κλπ) έχουμε καταφέρει να προσελκύσουμε αρκετούς επιχειρηματίες της πόλης, οι οποίοι βοηθούν έμπρακτα τη λειτουργία μας, με αμοιβαίο φυσικά όφελος.

Φαίνεται όμως πως αυτό το πολύ χρήσιμο εργαλείο των χορηγιών, αποφάσισε το Υπουργείο Οικονομικών να το αφαιρέσει από τα ερασιτεχνικά αθλητικά σωματεία. Στο επερχόμενο φορολογικό νομοσχέδιο καταργείται η έκπτωση της χορηγίας σε αθλητικό σωματείο από το φορολογητέο εισόδημα. Το πιο περίεργο είναι ότι αυτό καταργείται μόνο για τα αθλητικά σωματεία, ενώ δεν καταργείται (απλά περιορίζεται) για άλλα νομικά πρόσωπα και για την εκκλησία.

Δεν κατανοώ τη λογική αυτής της κατάργησης (όπως δεν κατανοώ και τη λογική της μη κατάργησης για την εκκλησία). Δεν έχω εικόνα για το τι "περίεργα" πράγματα μπορεί να έχουν γίνει με χορηγίες σε άλλα σωματεία. Ξέρω όμως ότι εμείς στον Οίακα χωρίς τις χορηγίες δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε. Και η κατάργηση τους στην ουσία θα μας οδηγήσει στο να αναγκαστούμε να αυξήσουμε τις συνδρομές των αθλουμένων στις ακαδημίες και τις συνδρομές των μελών. Και βέβαια θα μας εμποδίσει να θέσουμε ψηλότερους στόχους για τις ομάδες μας.

Δεν είμαι θιασώτης της αποκλειστικής κρατικής επιχορήγησης, αν και αυτή μέχρι σήμερα είναι εξευτελιστική, αν λάβει κανείς υπόψη του τα έσοδα του ΟΠΑΠ. Θεωρώ πως η εταιρική κοινωνική ευθύνη και η συνεργασία επιχειρήσεων και σωματείων με κοινό σκοπό την άθληση και τη σωστή αθλητική παιδεία της νεολαίας είναι ένα ζητούμενο, που στην Ελλάδα είναι ακόμη σε "παιδική ηλικία". Αν το Υπουργείο Οικονομικών θεωρεί ότι μέσα από τις χορηγίες προς ερασιτεχνικά αθλητικά σωματεία ξεπλένεται "μαύρο χρήμα" ή αν θεωρεί πως οι διαδικασίες είναι αδιαφανείς, δεν έχει παρά να βρει εκείνο το μηχανισμό που θα τις καταστήσει διαφανείς και αμοιβαία αποδεκτές. Ας θέσει σε τελική ανάλυση όρια χορηγίας, ανάλογα με τις δραστηριότητες του σωματείου, τον αριθμό των μελών του και των αθλητών του, τις κατηγορίες που παίζουν οι ομάδες τους. Ας βρει ένα σύστημα αξιολόγησης του πως τα σωματεία αξιοποιούν τα έσοδα από τις χορηγίες, ας θέσει κανόνες τήρησης σωστών βιβλίων από τις διοικήσεις των σωματείων, ας ελέγξει και ας διαγράψει τα "σωματεία-σφραγίδες" που χρησιμοποιούνται από κάποιους για "περίεργους" σκοπούς.

Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός πρέπει και μπορεί να στηριχτεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία, με διαφάνεια και όφελος για όλους, μα πρώτα και κύρια για τη νεολαία! Η -στην πράξη- κατάργηση των χορηγιών θα οδηγήσει τα σωματεία - κύρια της επαρχίας - στον αφανισμό. Αυτό φαίνεται πως στο Υπουργείο Οικονομικών δεν το έχουν αντιληφθεί. Ας ελπίσουμε ότι θα το αντιληφθούν σε αυτό του Πολιτισμού - Αθλητισμού και θα παρέμβουν ώστε να αποτραπεί αυτό το ολέθριο λάθος.

Η πλατεία των ...(φιλ)ελλήνων μοτοσικλετιστών!

2010-03-31T13:39:00.004+03:00

Αυτές τις μέρες η πόλη μας, το Ναύπλιο, όπως και κάθε επαρχιακή πόλη, γεμίζει επισκέπτες. Ειδικά το Ναύπλιο, λόγω της μικρής απόστασης από την πρωτεύουσα, προσελκύει και πολλούς φίλους της μοτοσικλέτας. Δε λέω, καλώς να έρθουν. Αλλά με απογοητεύουν γιατί θεωρούσα πάντα ότι οι φίλοι των δύο τροχών έχουν μια πιο προχωρημένη κουλτούρα και αισθητική. Δυστυχώς η συμπεριφορά τους, στον τρόπο που παρκάρουν τις μηχανές τους στην κυριολεξία όπου βρουν, καταρρίπτει πανηγυρικά την άποψη μου αυτή. Η εικόνα της Πλατείας Φιλελλήνων στο λιμάνι του Ναυπλίου είναι μια απόδειξη για αυτό.

Φυσικά ευθύνη φέρει και η τοπική τροχαία που ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές. Τι να κάνουμε? Εμείς οι Έλληνες θελουμε το ...βούρδουλά μας (πέρα από το Γερμανό μας)! Και βέβαια να συμβάλλει σε αυτό και η Δημοτική Αρχή! Σκέφτομαι, τόσο δύσκολο είναι να γίνει ένα πάρκιγκ μοτοσικλετών μέσα στο απέραντο πάρκιγκ του λιμανιού (το τρίτο μεγαλύτερο στην Ελλάδα, μετά το αεροδρόμιο Ελ.Βενιζέλος και το ΟΑΚΑ)?

Η φωτογραφία από το cityofnafplio

Deutschland ...

2010-03-27T10:45:00.006+02:00

Η σημερινή πρωινή κουβέντα με φίλους στο facebook και στο twitter με αφορμή το άρθρο του Μητρόπουλου στα χτεσινά ΝΕΑ με έφτιαξε! Κύριοι είναι πλέον γεγονός! Ψιλοεπτωχεύσαμεν, αλλά μην το πείτε κανενός! Δεν χρειάζεται. Καθαρίζουν οι Γερμανοί για μας. Και καθαρίζουν με το manual! Γραμμή - γραμμή! Λέξη προς λέξη. Και μην τολμήσει κανείς να φέρει αντίρρηση γιατί τη γ*******σε!

Τώρα φυσικά θα περιμένατε με αφορμή αυτή την εισαγωγή να διαβάσετε παρακάτω κραυγές περί εθνικής ανεξαρτησίας και εθνικής υπερηφάνειας, λογίδρια για το πόσο αδικημένοι και ικανοί είμαστε εμείς οι Έλληνες, υποσχέσεις ότι δεν θα αφήσουμε την "ξένη πλουτοκρατία" να διαφεντέψει τον τόπο μας.

Λοιπόν εγώ λέω να την αφήσω τη γερμανική πλουτοκρατία να κάνει κουμάντο, μπας και δούμε άσπρη μέρα! Γιατί τούτη τη φορά αποδείξαμε πως είμαστε οι καλύτεροι πάνω στον πλανήτη στο να βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας. Μας φταίνε τα πάντα, αλλά δεν κάνουμε τίποτα να τα διορθώσουμε! Μας φταίνε όλοι οι άλλοι, γιατί μας επισημαίνουν αυτά, τα "πάντα" που εμείς λέμε ότι μας φταίνε, αλλά πάλι δεν κάνουμε τίποτα, ούτε αφήνουμε τους άλλους να κάνουν.Και τώρα που φτάνουμε στον πάτο, πάλι μας φταίει κάτι άλλο, εκτός από τον κακό μας τον καιρό.

Τώρα λοιπόν που φαίνεται πως τη σώσαμε (η μάλλον μας τη σώσανε) την παρτίδα, ας αναλογιστούμε τις δικές μας ευθύνες κι ας αλλάξουμε πορεία. Ας γκρεμίσουμε συθέμελα τα πάντα κι ας στήσουμε την μικρή μας κοινωνία από την αρχή. Ας απορρίψουμε δομές και νοοτροπίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κι ας πιστέψουμε επιτέλους ότι πέρασαν δυο αιώνες από τότε και κάπως πρέπει να προχωρήσουμε, γιατί αλλιώς θα μας προσπεράσουν σε λίγο και οι Τούρκοι.

Νομίζετε ότι υπερβάλλω? Για πείτε μου αλήθεια, τι να αφήσουμε όρθιο? Το πώς αντιμετωπίζουμε την ιστορία μας και την πολιτιστική μας κληρονομιά? Το πως διαχειριζόμαστε το περιβάλλον στον τόπο μας? Το πως διοικούμε αυτή τη χώρα? Το τι και το πως παράγουμε? Το ποιες και ποιας ποιότητας υπηρεσίες προσφέρουμε? Η μήπως θεωρεί κάποιος ότι με το να φωνάζουμε σαν ΟΥΚάδες, θα επιβιώσουμε σαν Έθνος και εις βάρος άλλων?

Δουλειά λοιπόν! Τα κεφάλια μέσα τώρα! Οι Γερμανοί εγγυήθηκαν ότι δεν θα μας αφήσουν να πτωχεύσουμε! Χάρη μας κάνουν! Ας την κρατήσουμε! Κι ας καταλάβουμε ότι χρήμα μόνο από εκεί θα ξανάρθει! Γιατί όσοι δεν κατάλαβαν, και τα προηγούμενα 20 χρόνια, που υποτίθεται ότι ευημερούσαμε, από εκεί ερχόταν το χρήμα. Αλλά εμείς στα 10 ευρώ που μας έδιναν τα 7 τα τρώγαμε σε Mercedes, βίλες και κινητά! Και τώρα πάλι από εκεί θα ξανάρθει.

Ας φροντίσουμε τουλάχιστον τούτη τη φορά να το αξιοποιήσουμε σωστά και να μην βιαστούμε απλά να το βάλουμε στην τσέπη. Ας σχεδιάσουμε κάτι, ας βάλουμε στόχους, ας δείξουμε φιλότιμο κι ας βγάλουμε ταυτόχρονα μια περηφάνεια θετική και όχι για τα πανηγύρια και τις παρελάσεις μόνο.

Όχι για μας, για τα παιδιά μας!

Ποιανού πολέμου ανάπηρος αλήθεια?

2010-03-20T11:28:00.001+02:00

Όταν βλέπω τέτοια πράγματα σε αυτή τη χώρα, αισθάνομαι πολύ μαλάκας!

Το blogging ταιριάζει σε Ανθρώπους.

2010-03-06T11:14:00.006+02:00

"Δεν μου ταιριάζει τελικά το blogging" μου είπε μια καλή φίλη χτες και μου έδωσε μια απρόσμενη αφορμή για ένα ποστ εδώ στην "πίσω πλευρά" που έχω ψιλοαμελήσει.

Τι είναι αλήθεια το blogging και σε ποιον "ταιριάζει"? Πόσο σωστά χρησιμοποιούμε αυτή την υπηρεσία στο παγκόσμιο ιστό? Πόσο έχει επηρεαστεί το blogging από την εξάπλωση των υπόλοιπων social media και την τάση να μειώνουμε το κείμενο μέχρι και τους 140 χαρακτήρες?

Όντας πια κοντά έξι χρόνια "συνεργός" στην ελληνική μπλογκόσφαιρα νομίζω πως έχω την εμπειρία να εκφράσω μια άποψη. Όχι γιατί θέλω να ορίσω κάτι, αλλά γιατί θεωρώ πως κάποια πράγματα πρέπει να μπουν στη θέση τους.

Όλα αυτά τα χρόνια παρακολουθώ ότι ελάχιστοι έχουν ασχοληθεί με την "ενέργεια" blogging. Όλοι ασχολήθηκαν επανειλημμένα με τον blogger. Πολλοί προσπάθησαν να του δώσουν χαρακτηριστικά που δεν υπάρχουν, να δημιουργήσουν κοινωνική (και συνάμα κινηματική) ομάδα με μέλη bloggers και με αυτόν τον τρόπο να τον κατατάξουν σε κοινωνικά επίπεδα και να τον κρίνουν θετικά ή αρνητικά (κύρια το δεύτερο). Άλλοι πάλι έδωσαν πρωτεύοντα ρόλο στην ιδιότητα του blogger στον χρήστη, ξεχνώντας την πραγματική του κύρια ιδιότητα του πολίτη-χρήστη του διαδικτύου, του επιστήμονα, του εργαζόμενου, της γυναίκας, του νεολαίου. Τέλος κάποιοι (και αυτοί σίγουρα σκόπιμα) ταύτισαν τον blogger με τον δημοσιογράφο-πολίτη, που είναι περισσότερο δημοσιογράφος (συχνά και κατ' επάγγελμα) και λιγότερο πολίτης, που δεν εξαρτιέται (δήθεν) από τα ΜΜΕ, αλλά που στην ουσία αναπαράγει (ίσως με έναν προσωπικό τρόπο) αυτά και μόνον αυτά που παράγουν τα ίδια τα ΜΜΕ στις διαδικτυακές εκφάνσεις τους.

Συμπέρασμα : Blogger γίνεσαι εύκολα! Και κατά την κρατούσα άποψη είναι ιδιότητα που σου δίνει τη δυνατότητα να εκφράζεσαι δημόσια, να πληροφορείς και να πληροφορείσαι, να επικοινωνείς και να ανοίγεις διάλογο, να δικτυώνεσαι και να συμμετέχεις.

Μάλιστα! Γίναμε Blogger! Και τώρα τι γράφουμε?

Τολμώ να πω (και θα μιλήσω μόνο για την Ελλάδα) ότι η πλειοψηφία των blogs αναμασάει χιλιομασημένη τροφή. Αναπαράγει (κάποιες φορές πετυχημένα, αλλά τις περισσότερες άχρωμα και άοσμα) ειδήσεις της καθημερινότητας που πλημμυρίζουν το διαδίκτυο και τα social media. Έτσι σήμερα αν googlάρεις ένα θέμα της επικαιρότητας, το βρίσκεις σε χιλιάδες επαναλήψεις (τις περισσότερες φορές το ίδιο κείμενο λέξη προς λέξη) μέσα σε blogs. Αυτή η απίστευτα "κουκουέδικη" λογική της -χωρίς κρίση- προπαγάνδας κάνει τα περισσότερα ελληνικά ιστολόγια να μην έχουν ταυτότητα, να μην ξεχωρίζουν στο παραμικρό (παρά μόνο στο theme, αν ξεχωρίζουν και σ' αυτό). Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις και δεν είναι λίγες. Στο Reader μου έχω μια σειρά από αξιολογότατα ελληνικά ιστολόγια, στα οποία διαβάζω πραγματικά αυτό που κι εγώ θεωρώ ουσιαστικό και χρήσιμο ιστολογείν.

Αν ψάξουμε να βρούμε τον ορισμό του blogging θα πρέπει να ανατρέξουμε στην ιστορία των online diaries της δεκαετίας του '90. Εκεί πιστεύω κρύβεται η ουσία για το τι είναι τελικά το blogging (ή καλύτερα τι θάπρεπε να είναι) και σε ποιον ταιριάζει. Θα πω λοιπόν πως το blogging μπορεί να καταλήγει στην έκφραση ενός είδους "δημοσιογραφίας", ενός ιδιότυπου ρεπορτάζ, μιας δημόσιας άποψης (κοινωνικοπολιτικής κλπ), αλλά η αφετηρία του πρέπει να είναι οι προσωπικές εμπειρίες και η προσωπική έμπνευση του συγγραφέα-blogger.

Το blogging είναι λοιπόν πριν από όλα έμπνευση. Έμπνευση προσωπική που προέρχεται από τα συνεχή ερεθίσματα της καθημερινότητας. Ερεθίσματα από την επαφή και την επικοινωνία των ανθρώπων, ερεθίσματα από την ενημέρωση, ερεθίσματα από την κίνηση μέσα σε μια πόλη, από την τριβή στη δουλειά και στο σπίτι, ερεθίσματα από τη σχέση και τον έρωτα. Ερεθίσματα από το κάθε τι σημαντικό ή ασήμαντο συμβαίνει στον περίγυρό μας. Έμπνευση που στηρίζεται σε όλες τις ανθρώπινες αισθήσεις.

To blogging είναι στη συνέχεια έκφραση! Έκφραση προσωπική. Αποτύπωση στο "ηλεκτρονικό χαρτί" του ιστολογίου του συμπεράσματος που πλάθει το μυαλό (και συχνά και η καρδιά) από ένα προσωπικό ερέθισμα. Έκφραση μοναδική, πρωτότυπη, που χαρακτηρίζει τον blogger, που διαμορφώνει την ταυτότητα του ως πολίτη-χρήστη του διαδικτύου. Έκφραση που αποτυπώνει με σαφήνεια την ατομική θέση πάνω σε ένα γεγονός, ένα θέμα, μια κατάσταση.

Το blogging είναι αφορμή επικοινωνίας. Είναι πρόκληση διαλόγου. Είναι αποδοχή από τον blogger ότι, εφόσον τοποθετείται δημόσια, πρέπει να αποδεχτεί και την όποια κριτική, να σεβαστεί τη γνώμη των άλλων, να συζητήσει πάνω στην άποψη του, να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει, να συμπληρώσει και να αναδείξει απόψεις πέρα από τη δική του.

Και τέλος το blogging είναι μνήμη. Γιατί η ημερολογιακή καταχώρηση κάθε post δημιουργεί μια αλληλουχία απόψεων και γεγονότων που μπορούν να δώσουν μια ολοκληρωμένη δημόσια εικόνα του ιστολόγου στους "παρατηρητές" του. Ο καθένας μπορεί να παρακολουθεί συνεχώς την πορεία του ανθρώπου-ιστολόγου, τη συνέπεια του ή την αναθεώρηση των απόψεων του, τα βιώματα του, το τι κάνει τελικά στη ζωή του και πως πορεύεται.

Εύλογα θα πει κάποιος "μα αυτά σήμερα μπορείς να τα κάνεις και μέσα από άλλα - πιο ευκολόχρηστα- social media, μέσα από το facebook, το twitter κλπ. Συμφωνώ εν μέρει.

Γιαυτό και το blogging τελικά μάλλον δεν ταιριάζει σε όλους. Γιατί το blogging προϋποθέτει τελικά, με βάση τα παραπάνω, μια ξεχωριστή προσωπικότητα, μια δίψα για επικοινωνία και διάλογο και τελικά ένα ταλέντο στο γράψιμο. Ταλέντο, όχι απαραίτητα τέτοιο που θα σε κάνει συγγραφέα, αλλά εμπιστοσύνη στην ουσία στο εαυτό σου, εμπιστοσύνη ότι αυτό που βιώνεις μπορείς να το μεταφέρεις με το δικό σου τρόπο σε ένα κείμενο και να τολμήσεις να το θέσεις σε δημόσια διαβούλευση, έστω και σε έναν πολύ στενό κύκλο ανθρώπων.

Το blogging λοιπόν ταιριάζει σε Ανθρώπους με Α κεφαλαίο! Σε αυτούς που ζουν τη ζωή με όλη τους τη δύναμη. Σε αυτούς που ξέρουν να επικοινωνούν και να παρατηρούν. Σε αυτούς που έχουν τελικά κάτι να πουν. Και να ξέρουν ότι αυτό που θα "πουν" θα μείνει για πάντα ανεξίτηλα "γραμμένο" στον ηλεκτρονικό καμβά του παγκόσμιου ιστού ... όσο αυτός θα υπάρχει!

Photos: Archigraphs.com

Bring Me To Life

2010-01-23T10:54:00.000+02:00

Το πρωτοάκουσα οδηγώντας στην autostrada της Ιταλίας. Ήταν η πρωτη φορά που άκουγα Evanescence. Από τότε το ακούω πολύ συχνά στο αυτοκίνητο, έχοντας την ένταση στο τέρμα και οδηγώντας στο όριο. Καλημέρα.

Εύγε Ελληναράδες μου!

2010-01-21T14:26:00.001+02:00

Έχω καιρό να γράψω εδώ! Προέκυψε πολιτική επικαιρότητα και με τράβηξε στην ... "μπροστινή" μεριά! Σήμερα όμως έχω φορτώσει και - φορτωμένος - έχω αποφασίσει να γράφω ... "πίσω"!

Δύο θεματάκια - με ένα ζήτημα και τα δύο στην ουσία - που καταδεικνύουν το μεγαλείο του ...Ελληνικού Έθνους τον 21ο αιώνα:

1. Καπνιστής είμαι! Και δεν μου πολυάρεσαν, λογικά, τα μέτρα στα μαγαζιά για το κάπνισμα, αν και το έχω βιώσει και αποδεχτεί πάρα πολλές φορές στο εξωτερικό. Περισσότερο όμως δεν μου αρέσει η μη εφαρμογή των νόμων. Μου αρέσει να καπνίζω, αλλα δεν μου αρέσει να ενοχλώ τους γύρω μου, αν αυτοί δεν καπνίζουν. Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί δεν εφαρμόζεται ο νόμος! Και ειδικά σε μεγάλα μαγαζιά που έχουν τις δυνατότητες, γιατί δεν γίνονται τα γυάλινα χωρίσματα (μόνο στο Βοξ στα Εξάρχεια και σε μια χαρτοπαικτική λέσχη στο Ναύπλιο το έχω δει) και δεν ορίζονται δωμάτια καπνιστών και μη καπνιστών? Φορτώνω να ρωτάω τα γκαρσόνια "επιτρέπεται το κάπνισμα?" και να παίρνω απαντήσεις του τύπου "φυσικά και επιτρέπεται" ή "έλα καλέ , ποιος νόμος?" και από την άλλη , να μια ταμπελάρα στην πόρτα "απαγορεύεται αυστηρά το κάπνισμα" !!!! Με εκείνο το "αυστηρά" γελάω!

2. Μπλόκα στους δρόμους! Άλλο ανέκδοτο! Δεν θα εξετάσω εδώ το ζήτημα των αιτημάτων των αγροτών - έχω φυσικά άποψη - γιατί δεν είναι το θέμα μου. Όμως αυτοί οι κύριοι είναι μερικές φορές αστείοι. Όπως αστείοι ήταν χθες που, όπως άκουσα, άνοιξαν τα μπλόκα για να περάσουν οι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων! Τι σόι αλληλεγγύη είναι αυτή τώρα, μπορεί να μου την εξηγήσει κανείς? Να αφήνεις τους κάφρους να πάνε να σπάσουν και να δείρουν (που και αυτό απαγορεύεται βάσει νόμου, αλλά όπως είπαμε "ποιος νόμος?") την ώρα που εμποδίζουν την διακίνηση τροφίμων και καυσίμων (τέτοιες κρύες μέρες)!

Εύγε απανταχού Ελληναράδες μου! Δείξτε μας πόσο μπροστά θέλετε να πάει αυτός ο τόπος! Και εσείς κύριοι της "νέας εξουσίας" που διαδεχτήκατε τη "νέα διακυβέρνηση". Πως περιμένετε να παραμείνετε αξιόπιστοι απέναντι στους πολίτες? Αφού σε αυτά τα φαινομενικά μικρά και ασήμαντα έχετε αυτή τη νοοτροπία και συμπεριφορά, τι να φανταστώ τώρα εγώ για οικονομία και ανάπτυξη, για πράσινη ανάπτυξη και ... κολοκύθια τούμπανα!

Καλή Χρονιά!

2009-12-31T09:47:00.000+02:00

Απόψε είναι βραδυά για τα παιδιά. Δώστε όση αγάπη έχετε σ αυτά! Αυτά είναι το μέλλον! Καλή Πρωτοχρονιά σε όλους.

Πιστεύετε στο μάτι?

2009-12-21T11:14:00.002+02:00

Τον τίτλο τον έβαλα γιατί είναι πιασάρικος... έτσι να σας μπερδέψω λίγο. Ποτέ μου δεν πίστεψα σε τέτοιου είδους προκαταλήψεις, ούτε σε αφελείς "επιστημονικές" δήθεν εξηγήσεις τους. Το θέμα μας είναι τα μάτια. Τα κάθε είδους μάτια. Και το τι ρόλο παίζουν στην ζωή μας.

Πολλοί λένε ότι οι άνθρωποι ξεχωρίζουν μέσα στην πανίδα του πλανήτη με το λόγο τους (επακόλουθο της "αυξημένης νοημοσύνης"). Ο λόγος δίνει το βασικό πλεονέκτημα της καλύτερης επικοινωνίας, του διαλόγου και της συνεννόησης. Ο λόγος δημιουργεί αρχές, αξίες, στόχους, οράματα, εκπαιδεύει κοινωνικά όντα, δικαιολογεί καταστάσεις και αποφάσεις, αποκρούει κινδύνους, εμπνέει δημιουργία, περιγράφει ότι υπάρχει γύρω μας.

Όμως πόσα από αυτά που λέμε, θα τα λέγαμε αν δεν τα βλέπαμε? Και προπάντων πόσο θα συνεννοούμασταν μεταξύ μας, πόσο θα εμπιστευόμασταν ο ένας τον άλλο, πόσο πιο δύσκολα θα επικοινωνούσαμε, αν δεν κοιταζόμασταν στα μάτια?

Εγώ λοιπόν, συγχωρέστε με, αλλά πιστεύω πολύ "στο μάτι". Πιστεύω ότι κοιτάζοντας κάποιον κατευθείαν στα μάτια, μπορώ συχνά να "ακούσω" αυτά που θέλει να μου πει, πριν καν τα πει. Η ακόμη κι αν έχει πει κάτι, αντιλαμβάνομαι αν λέει αλήθεια η όχι. Από την άλλη δυο ανθρώπινα μάτια που με πείθουν, με κάνουν και μένα να είμαι ειλικρινής, να κατανοώ, να σέβομαι τον συνομιλητή μου. Αντίθετα δυο μάτια που αποφεύγουν το βλέμμα μου, κάτι κρύβουν, δεν έχουν ενδιαφέρον, δεν θέλουν να επικοινωνήσουν.

Τέσσερα μάτια που "συναντιούνται" δημιουργούν πάντα έντονα συναισθήματα. Από το πιο απλό και στιγμιαίο χαμόγελο, από την απλή αποδοχή ή απόρριψη, από την καταρχήν συμφωνία ή διαφωνία, μέχρι μια έντονη ευτυχία, έναν έρωτα, μια απόλυτη ταύτιση, ένα μεγάλο παράπονο, έναν θυμό. Τα μάτια είναι ο απόλυτος "πομποδέκτης" ! Είναι το πρότυπο επικοινωνίας κάθε ανθρώπου με τον άλλον. Ο λόγος μπορεί να είναι διαφορετικός, όμως τα μάτια συνεννοούνται (η δεν συνεννοούνται αν δεν θέλουν) πάντα.

Τα μάτια τέλος πιστεύω πως είναι η RAM (read only memory) του κάθε ανθρώπου (αλλά και κάθε άλλου ζώου). Αν κοιτάξεις προσεκτικά δυο μάτια (κι αν αυτός που τα έχει το επιτρέπει) μπορείς να "διαβάσεις" τη ζωή του ανθρώπου. Μπορείς να δεις τι τον έχει κάνει ευτυχισμένο και τι τον έχει πικράνει. Μπορείς να καταλάβεις τι θέλει από τη ζωή και τι απορρίπτει. Μπορείς να συμπεράνεις τι ζητάει (η δεν ζητάει) από την επικοινωνία μαζί σου. Ο λόγος έρχεται μετά να επιβεβαιώσει συνήθως αυτό που διαβάζει κανείς στα μάτια. Βέβαια υπάρχουν και εξαιρέσεις. Υπάρχουν πάντα μάτια που προσπαθούν να κοροϊδέψουν. Αυτή όμως η προσπάθεια μετά από λίγο μάλλον πέφτει συνήθως στο κενό. Κυρίως όταν ο άλλος απέναντι μπορεί και ...κοιτάει πραγματικά στα μάτια.

Προσωπικά θεωρώ πως τα μάτια έχουν παίξει και συνεχίζουν να παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή μου στο πως διαλέγομαι με τους γύρω μου, στο πως έχω επιλέξει φίλους (και εχθρούς), στο πως έχω εμπιστευτεί ανθρώπους στη δουλειά και όχι μόνο , στο πως πείθω ή πείθομαι για ένα θέμα, στο πως έχω ερωτευτεί. Μπορώ να πω πως είμαι ένας λάτρης, και συχνά υπηρέτης των έξυπνων, ειλικρινών, όμορφων ματιών. Ξεχνάω πολύ δύσκολα δυο μάτια που μου έχουν κινήσει το ενδιαφέρον (σε αντίθεση με ονόματα που ξεχνάω πολύ εύκολα). Μου αρέσει και επιδιώκω πάντα να κοιτάω τους γύρω μου στα μάτια, μου αρέσει να παρατηρώ αντιδράσεις και κάθε είδους παιχνιδίσματα ματιών, επιδιώκω να "διαβάζω" ανθρώπινες ιστορίες μέσα από τα μάτια. Έχω δε την αίσθηση ότι αυτό συχνά με κάνει ευκολότερα αποδεκτό (η απορριπτέο, ανάλογα με τις αντιλήψεις του καθενός) στον κύκλο των ανθρώπων γύρω μου, χωρίς να αφήνω περιθώρια αμφιβολίας για την στάση μου.

Τέλος, αν και το ...απωθημένο μου είναι τα έντονα γαλάζια μάτια, πιστεύω περισσότερο τα καστανά μάτια. Τέτοια μάτια έχω αγαπήσει, τέτοια μάτια μου δίνουν περισσότερη σιγουριά και δύναμη, τέτοια μάτια εμπιστεύομαι περισσότερο, γιατί τα θεωρώ πιο ειλικρινά, πιο ανθρώπινα, πιο λιτά!

Είμαι βέβαιος πως κάποιοι από εσάς θα πείτε τώρα ότι γράφω κάτι αυτονόητο (και ίσως βαρετό) πάλι. Θα σας πρότεινα, μέρες που είναι, να ξεφύγετε λίγο από το στρες της καθημερινότητας και να κοιτάξετε "με άλλο μάτι" τους γύρω σας! Προσπαθήστε να "δείτε" πόσα μάτια γύρω σας σας παρατηρούν, προσπαθήστε να "διαβάσετε" τι θέλουν να σας πουν, προσπαθήστε να επιλέξετε αυτά που επιδιώκουν μια ειλικρινή επικοινωνία μαζί σας, για οποιονδήποτε λόγο. Και τότε είμαι σίγουρος ότι θα αντιληφθείτε τα λεγόμενα μου και μάλλον θα μου δώσετε δίκιο. Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

"Δεν προλαβαίνω"

2009-12-14T11:40:00.002+02:00

Έχει γίνει η μόνιμη επωδός της καθημερινότητας μας. Αποδεχόμαστε στην ουσία ότι δεν προλαβαίνουμε να ζήσουμε. Και σηκώνουμε τα χέρια ψηλά, αφήνοντας κατά μέρος την ευρηματικότητα μας, αλλά και αλώβητα όλα εκείνα που κατατρώνε το ζωτικό μας χρόνο! Αυτόν που θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε στην επαφή και την επικοινωνία. Μοιάζουμε βιαστικές φιγούρες που ασθμαίνουν! Συχνά ο χρόνος μοιάζει με ένα σακί που ζυγίζει 100 κιλά και το μεταφέρουμε από αγγαρεία. Χάνουμε την ποσότητα, ενώ αντίθετα λησμονούμε την ποιότητα του χρόνου. Και η ζωή χωρίς ποιοτικά μεγέθη χρόνου αποστεώνεται τελικά από το νόημα της.

Βολευόμαστε σε εύκολες λύσεις με την ακράδαντη πίστη ότι έτσι κερδίζουμε χρόνο. Ξεχνάμε ότι ο χρόνος δεν είναι καταναλωτικό προϊόν που αγοράζεται στο σούπερ μάρκετ. Ξεχνάμε πως ο χρόνος έχει το ειδικό βάρος που του δίνει κάθε φορά η αντίληψη μας, η στάση μας απέναντι στη ζωή, ο τρόπος που ζούμε.

Είναι απίστευτο το τι σκαρφιζόμαστε κάθε μέρα πιστεύοντας ότι έτσι "κερδίζουμε χρόνο"! "Νοικοκυρεύουμε" τα παιδιά μας μπροστά στην τηλεόραση ή στο PS3, τα παρκάρουμε σε ιδιαίτερα και φροντιστήρια, γιατί έτσι "στέκουν ήσυχα". Διαβάζουμε τον τίτλο της εφημερίδας στο μανταλάκι χωρίς να την αγοράσουμε και χωρίς να δούμε τη δεύτερη, άντε την τελευταία σελίδα. Αγοράζουμε έτοιμο φαγητό για να "κερδίσουμε" το χρόνο του μαγειρέματος και των πιάτων. Παίρνουμε τηλέφωνο τους φίλους μας και τα λέμε στο πόδι, για να "κερδίσουμε" το χρόνο της παρέας και του καφέ!

Αρνιόμαστε πεισματικά να πληρώσουμε το κόστος μιας μικρής κίνησης κάθε μέρα κόντρα στο ρεύμα που μας παρασύρει, μιας μικρής κίνησης που μπορεί να φαίνεται ασήμαντη, αλλά που μπορεί να μας οδηγήσει κάπου καλύτερα. Τραυματίζουμε καίρια τη σχέση μας με το χρόνο, τον κουκουλώνουμε με μια αφόρητη, μπακαλίστικη λογική, δεν κρατάμε όρθιες τις αντιστάσεις μας, δεν προσπαθούμε ούτε στο ελάχιστο να επαναπροσδιορίσουμε, έστω, τα δεδομένα που έχουμε μπροστά μας.

Φτάνουμε στο σημείο να θεωρούμε ενοχλητικές τις επισκέψεις στα σπίτια μας, τις παραδοσιακές γιορτές, την βόλτα με φίλους, τη συνάθροιση για ένα θέμα των παιδιών μας που μας απασχολεί, οχυρωνόμαστε στα όρια του μικρόκοσμου μας, τραυματίζουμε την καθημερινότητα μας, βάζοντας την να σέρνεται σε ένα εξαιρετικά ασταθές πεδίο.

Κι αν εμείς μπορούμε να ισχυριστούμε ότι επιλέξαμε αυτόν τον τρόπο ζωής, αν κάναμε κανόνα μας το "δεν προλαβαίνω", το ερώτημα είναι : τι φταίνε τα παιδιά μας, που έρχονται στη ζωή για να ζήσουν ερημοποιημένα σπίτια, να υποταχθούν a priori σε κανόνες που τα ίδια δεν επέλεξαν; Και μετά συζητάμε και ψάχνουμε να βρούμε τα αίτια για τα αμβλυμένα συναισθήματα των παιδιών, για τη συνεργασία που νοσεί στην οικογένεια, για τη μοναξιά, για τις αγύρευτες φυγές της νιότης, για ένα σωρό συμπτώματα που παίρνουν τη μορφή επιδημίας.

Το κακό είναι ότι μιλάμε για όλα αυτά χωρίς να ψάχνουμε τις αιτίες στον ίδιο μας τον εαυτό και στο δικό μας ζωτικό χώρο. Ξεχνάμε ότι αυτό που λέμε " κοινωνία " δεν είναι παρά το άθροισμα αυτού που είναι ο καθένας μας μέσα και προπαντός έξω από το σπίτι του! Ξεχνάμε ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε οι "φορείς" των "νόσων" που αφανίζουν την επικοινωνία, την ουσία δηλαδή της ζωής μας.

Οι άνθρωποι υπάρχουν για να επικοινωνούν. Όσο αυτό το λησμονούμε στη ζωή ή το αφήνουμε στην άκρη για να "προλάβουμε" δήθεν άλλα πράγματα, το μόνο που καταφέρνουμε είναι απλά να μικραίνουμε τη ζωή μας, να γερνάμε πριν την ώρα μας, να σκοτώνουμε αυτό που κάνει τον άνθρωπο να αφομοιώνει, να παράγει, να ερωτεύεται, να δημιουργεί, να ζει τελικά!

Ο κύριος Ζαχαρίας

2009-12-04T14:21:00.002+02:00

"Ο κύριος Ζαχαρίας κάθεται στον κόκκινο καναπέ μπροστά απ’ το παράθυρο πουγνωρίζει πολύ καλά από τις βραδινές του παρακολουθήσεις και πίνει αργάαργά το τσάι του. Αφήνει το βλέμμα του να παγιδευτεί στις φλέβες τουλαιμού της Λίζας Λεονάρδου (η οποία κάθεται απέναντί του) που εκβάλλουνσαν μενεξελιά Δέλτα στο στήθος της. Στο μέτωπό του δεκάδες μικρέςζάρες, οριζόντιες, κάθετες και πλαγιαστές, αλληλοσπρώχνονται με βία.Τον απασχολεί έντονα το ερώτημα πώς θα μπορούσε να επιμηκύνει το χρόνο,να τον τεντώσει πιάνοντάς τον από τις άκρες του, ώστε να μείνει γιαπάντα εδώ. Τόσο πολύ σκέφτεται που σχεδόν δεν ακούει τα λόγια πουξεπηδούν από το μικρό στόμα της Λίζας Λεονάρδου, εκτός από σκόρπιεςλέξεις: ατίθασος, κερί, μωρό, τα κλειδιά, φυλαχτό, αιμορραγία,καταιγίδα."

Απόσπασμα από το διήγημα της αδελφής μου , που πήρε ειδικό έπαινο στο Γ' λογοτεχνικό διαγωνισμό διηγήματος "Αντώνης Σαμαράκης" . Μπορείτε να το διάβασετε όλο εδώ!

Οι πάνω και οι κάτω...

2009-12-04T09:34:00.000+02:00

Τολό : Η ελπίδα είναι εδώ ... και είναι όμορφη....

2009-12-02T09:27:00.000+02:00

Συχνά στη ζωή μου προσπαθώ να μαθαίνω πράγματα, να ικανοποιώ την περιέργεια μου, να γνωρίζω ανθρώπους και μέρη. Όμως πάντοτε υπάρχει το άγνωστο, πάντοτε υπάρχει το αναπάντεχο. Και γίνεται περισσότερο ενδιαφέρον, όταν αυτό το αναπάντεχο σου δίνει την ευκαιρία να ελπίζεις σε ένα καλύτερο μέλλον. Για τα παιδιά κυρίως. Γιαυτό άλλωστε η ζωή είναι ωραία!

Το Τολό είναι μια γνωστή σε όλους παραλία της Αργολίδας. Παλιό παραδοσιακό ψαροχώρι, γνωστός ευρωπαϊκός προορισμός, κύρια κατασκηνωτών, πριν 40 χρόνια, ανδρώθηκε άναρχα τουριστικά την εποχή της χούντας και έχασε το χρώμα που το χαρακτήριζε. Πανύψηλα ξενοδοχεία κτίστηκαν, πέρα από κάθε λογική και αισθητική, μπροστά στην παραλία καταστρέφοντας το πανέμορφο τοπίο. Η αυθαιρεσία συνεχίστηκε και σε όλη τη μεταπολίτευση σε κάθε επίπεδο. Κτίρια κάθε λογής σε κάθε κομμάτι γης, ανύπαρκτοι ελεύθεροι χώροι, συνωστισμός αυτοκινήτων στον ένα και μοναδικό ουσιαστικά δρόμο του χωριού. Έργα υποδομής έγιναν στο πόδι, σύστημα αποχέτευσης και βιολογικού καθαρισμού που λειτουργεί προβληματικά, έλλειψη πόσιμου νερού και κόστος τρελό από τους ιδιώτες υδροφορείς ή τον έξυπνο "γιατρό" της ΔΕΥΑΝ, χωματερές σκουπιδιών σε απόσταση αναπνοής από το χωριό. Το Τολό σήμερα παλεύει να επιβιώσει μέσα στον παγκόσμιο τουριστικό ανταγωνισμό και φυσικά δεν έχει καμιά τύχη, γιατί απλά αποτελεί ένα καλό παράδειγμα προς αποφυγή για το "πως καταστρέφω στην κυριολεξία έναν τουριστικό προορισμό εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς"!

Ζώντας το Τολό από τα παιδικά μου χρόνια, όταν ερχόμουν για διακοπές από την Αθήνα στους παππούδες μου στο Ναύπλιο, αναρωτιέμαι συχνά - όντας και μηχανικός - αν θα μπορούσε ποτέ αυτό το τοπίο να επανέλθει στην αρχική εξαιρετική του μορφή. Γνωρίζοντας το εγχείρημα της Ίμπιζα στην Ισπανία, προβληματιζόμουν πάντοτε αν θα βρεθεί κάποιος κάποτε να πάρει μια μπουλντόζα και να καθαρίσει την παραλία από όλα αυτά τα ξενοδοχεία- εκτρώματα και να μας χαρίσει πάλι την υπέροχη θέα που σήμερα δεν υπάρχει. Στους προβληματισμούς μου αυτούς αναζητούσα να βρω και ποια ήταν αυτή η αρχική μορφή? Ποια ήταν η θέα που δεν βλέπαμε? Δεν ήμουν αισιόδοξος γιατί όσο κι αν τριγυρνούσα, έβλεπα γύρω μου μόνο μπετόν. Μπετόν που είχε πνίξει το χωριό και που σκαρφάλωνε γρήγορα στο λόφο πάνω από την παραλία, κατατρώγοντας και το τελευταίο ίχνος πρασίνου.

Κι όμως! Υπάρχει και η άλλη όψη , αυτή της πρωτόγονης ομορφιάς και της απίστευτης γαλήνης, αυτή που χαρακτήριζε το Τολό τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο ή και ακόμη πιο πριν. Και δεν πίστευα ούτε στο πιο τρελό μου όνειρο ότι αυτή την εικόνα θα την έβλεπα μέσα στην καρδιά του χωριού. Πίσω από μια μάντρα που και ο πιο υποψιασμένος επισκέπτης δεν θα πίστευε ότι θα αντίκριζε κάτι τόσο εντυπωσιακό, μα συνάμα και τόσο αυθεντικό.

Ναι ! Όσο κι αν δεν το πιστεύετε, κύρια όσοι έχετε επισκεφτεί το Τολό, αυτή η εικόνα είναι μέσα στο κέντρο του χωριού. Όπως είναι και η παρακάτω. Όπως είναι και πολλές άλλες που είναι αδύνατον να χωρέσουν σε ένα ποστ ενός ιστολογίου. Αλλά και να χωρούσαν δεν θα έδιναν με ακρίβεια το μέγεθος της ομορφιάς που συναντάς όταν επισκέπτεσαι το χώρο.

Τέσσερα στρέμματα γης καταπράσινα. Τέσσερα κτίσματα εξαιρετικά λιτής αλλά και γνήσια ελληνικής αρχιτεκτονικής αισθητικής . Εξερευνώντας κάθε γωνιά του εσωτερικού τους, βλέπεις μπροστά σου την ιστορία του τόπου αλλά και των ανθρώπων που τα έκτισαν αλλά και αυτών που σήμερα τα διατηρούν ύστερα από τόσα χρόνια με σεβασμό, που φτάνει στα όρια του πάθους!

Απίστευτη θέα προς τη θάλασσα. Μόλις 10 μέτρα από τον δρόμο με τα ξερακιανα ξενοδοχεία βλέπεις μπροστά σου αυτό το απέραντο γαλάζιο και μπερδεύεις τη γαλήνη και την αισιοδοξία με τη θλίψη και το θυμό. Θυμό γιατί όσο κοιτάς γύρω σου, τόσο δεν κατανοείς τη λογική κάποιων ανεγκέφαλων να στερούν αυτή την εικόνα από τον επισκέπτη του χωριού.

Και ο θυμός γίνεται ακόμη πιο μεγάλος όταν μαθαίνεις πως αυτοί οι ίδιοι ανεγκέφαλοι, επιστήμονες τρανοί, που φροντίζουν υποτίθεται για την ανάπτυξη του οικισμού, θέλουν να βάλουν ξεδιάντροπα χέρι σε αυτό το ανεκτίμητης αξίας κομμάτι γης. Αμφισβητούν τη νομιμότητα των κτισμάτων, θέλουν να περάσουν δρόμους μέσα από το κτήμα κόβοντας το στα τρία, θέλουν να κατεδαφίσουν μια μάντρα 50 και πλέον ετών, που δεν μπήκαν καν στον κόπο, ως όφειλαν, να ελέγξουν τη τεχνική χρησιμότητα της. Και αυτό γιατί κάποιος τόλμησε να υπερασπιστεί το δικαίωμα να βλέπει τη θάλασσα, κόντρα σε ένα μπετονένιο τέρας που υψώνεται μπροστά του.

Τρία πράγματα θα πω , κι ας τα λάβει υπόψη του όποιος θέλει:

Καλοί μου συνάδελφοι. Αν πραγματικά νοιάζεστε για το Τολό και δεν διεκπεραιώνετε απλά μια ακόμη μελέτη ρουτίνας και ολοκληρωτικής τσιμεντοποίησης του τοπίου, φροντίστε, αντί να αμφισβητείτε τύποις - αν όχι και με προσωπική εμπάθεια - την ιστορία αυτού του κομματιού γης, να την αναδείξετε και να την προστατέψετε. Έχετε και την δύναμη και την εμπειρία να το κάνετε . Έχετε και την υποχρέωση να το κάνετε, αν φυσικά αισθάνεστε έστω μια μικρή ευθύνη για ότι σήμερα αντικρίζουμε.
Αγαπητοί Παύλο και Άντζελα. Στο site του υπουργείου (που ευτυχώς πια είναι Πολιτισμού και Τουρισμού) γράφετε πως " ... η προστασία και ανάδειξη του φυσικού, ιστορικού και καλλιτεχνικούπλούτου της χώρας αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα για τη διαφύλαξη τηςκοινωνικής συνοχής και της ποιότητας της ζωής μας." Ιδού λοιπόν πεδίο δόξης λαμπρόν στο Τολό. Δείξτε πόσο το εννοείτε αυτό σε μια γωνιά της Ελλάδας που δεινοπαθεί χρόνια τώρα από την ελληνική κουτοπονηριά και ωχαδερφισμό. Δείξτε πως μπορεί η βαριά μας βιομηχανία , ο τουρισμός, να παράξει προϊόν και υπηρεσίες, με σεβασμό στο περιβάλλον, στην ιστορία, στους ανθρώπους. Εσείς έχετε την εξουσία.
Και εσείς καλοί μου φίλοι Τολιανοί. Εσείς που αγαπάτε τον τόπο σας, που ζήσατε τα χρόνια της "δήθεν ανάπτυξης" και βιώνετε πια τα σχεδόν μη αναστρέψιμα αποτελέσματα της. Εσείς που σήμερα δεν αποδέχεστε την εικόνα του "κιτς Σαιν Τροπέ" που κάποιοι θέλουν, στο όνομα της χωρίς οίκτο "αντιπαροχής", να σας επιβάλλουν. Θυμηθείτε αυτό το κομμάτι γης, γιατί είμαι βέβαιος ότι το γνωρίζετε.Φροντίστε να διαφυλαχθεί στο ακέραιο. Απαιτείστε να αποτελέσει πρότυπο για την αναγέννηση του χωριού. Είναι στο χέρι σας και για το συμφέρον σας.

Κι αν όλα αυτά σας φαίνεται περίεργο να σας τα γράφει ένας μηχανικός, μια απάντηση υπάρχει μόνο. Μέχρι προχτές πηγαίνοντας - σπάνια τον τελευταίο καιρό - στο Τολό, ντρεπόμουν για τον εαυτό μου και το σινάφι μου. Σήμερα πιστεύω ακράδαντα ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα. Είναι στο χέρι όλων μας!

*Ευχαριστώ πολύ την ΜΤ και την οικογένεια της για τις φωτογραφίες και την ευκαιρία που μου έδωσε να δω ... και να ελπίζω.

Buy nothing Day 2009 ... εύκολο είναι!

2009-11-27T10:29:00.002+02:00

Οι Καραβοκύρηδες του Σολωμού

2009-11-24T09:22:00.000+02:00

Την Κυριακή το πρωί, μετά από μια άκρως ενδιάφερουσα επίσκεψη στο σπιτι του Χαμόγελου του Παιδιού στην Αρχαία Κόρινθο (λεπτομέρειες σε επόμενο ποστ) η "παρέα" τους σχολείου αποφάσισε να κάνει μια στάση για φαγητό στην ταβέρνα των Αφων Καραβοκύρη στο Σολωμό. Εκεί συνέβη ένα συνηθισμένο περιστατικό, το οποίο όμως στη συνέχεια επιφύλασσε μια εντυπωσιακή κατάληξη.

Κάποιος φίλος, επιστρέφοντας στο Ναύπλιο, διαπίστωσε ότι είχε χάσει το πορτοφόλι του. Τηλεφώνησε στην ταβέρνα και του είπαν ότι είναι εκεί. Τους ειδοποίησε ότι θα περάσει τη Δευτέρα να το πάρει και πήρε την εξής ..περίεργη απάντηση : "Αν έρθετε , να έρθετε πριν τις 5.00 γιατί μετά αλλάζουμε βάρδια"!!!

Ο φίλος μου δεν έδωσε και πολύ σημασία στο περίεργο της απάντησης. Πήγε όμως χθες το μεσημέρι να πάρει το πορτοφόλι του και επ' ευκαιρία έφαγε και στο μαγαζί. Κουβέντα στην κουβέντα με το αφεντικό της Ταβέρνας ο φίλος θυμήθηκε την απάντηση στο τηλεφώνημα και ρώτησε : "Δεν μου λες ρε αφεντικό ! Τι εννοούσες όταν έλεγες "αλλαγή βάρδιας" στο τηλεφωνο?"

"Α να! Από το απόγευμα και μετά αναλαμβάνει το μαγαζί ο αδερφός μου!" απάντησε ο ...παρών Καραβοκύρης.

Τι το περίεργο σε αυτή την απάντηση θα μου πείτε? Κι όμως είναι μια μοναδική ιστορία! Ο παππούς Καραβοκύρης άφησε την παλιά γνωστή ταβέρνα του χωριού στα παιδιά του, υπό έναν απαράβατο όρο. Να την δουλεύουν μια βδομάδα ο ένας και μια βδομάδα ο άλλος!

Αν και αυτό σας φαίνεται συνηθισμένο, τότε δεν έχετε παρα να την επισκεφτείτε σε ...δυο διαφορετικές βάρδιες! Τότε θα διασπιστώσετε ότι πρόκειται για δυο διαφορετικές ταβέρνες. Τα πάντα αλλάζουν! Το προσωπικό, τα πιάτα, ακόμη και τα τραπεζομάντηλα στα τραπέζια. Και από ότι έμαθα υπάρχουν πελάτες της μιάς βάρδιας μόνο και πελάτες της άλλης !

Όμως οι Αφοι Καραβοκύρη συνεχίζουν την παράδοση της οικογένειας και υλοποιούν στο ακέραιο την επιταγή του πατέρα τους. Πάντοτε με την ίδια συνέπεια και το ίδιο μεράκι!

Πες τα μεγάλε!!!

2009-11-20T12:47:00.002+02:00

Ένα πράγμα που συμβαίνει συχνά στο blogging, και προσωπικά δεν μου αρέσει, είναι ότι πολλές φορές κάτω από ένα ποστ λαμβάνεις σχόλια του τύπου " καλά τα λες", "εξαιρετικό άρθρο", "συμφωνώ απόλυτα". Δεν με ενοχλεί η επιβράβευση, ούτε η ταύτιση απόψεων. Φαίνεται πως στην πλειοψηφία των περιπτώσεων των ποστ μου, άποψη μου είναι η άποψη της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Προσοχή! Όχι η άποψη που μας πλασάρεται ως της πλειοψηφίας, αλλά η πραγματική άποψη. Εκείνο που με ενοχλεί είναι πως αυτοί που "συμφωνούν" και "επικροτούν" σπάνια αναδεικνύουν οι ίδιοι επώνυμα αυτή την άποψη. Και πολύ περισσότερο ότι ακόμη πιο σπάνια τη διαχέουν μέσα στην πραγματική κοινωνία.

Το πρόβλημα είναι εντονότερο στις μικρές τοπικές κοινωνίες σαν αυτή που ζω. Κάποια στιγμή η κοινωνία γύρω σου που σε ξέρει σαν ενεργό πολίτη, σαν επαγγελματία, ανακαλύπτει και την παράπλευρη ιδιότητα του blogger. Δεν την κατανοεί απόλυτα βέβαια, όπως η ίδια η blogoκοινότητα, αλλά διαπιστώνει πως έχεις το θάρρος της γνώμης σου. Και εκεί γεννώνται δυο θέματα :

Το πρώτο είναι ότι προσπαθούν να καταλάβουν γιατί έχεις το θάρρος της γνώμης σου! Τι σκοπό , τι στόχο έχεις? Τι συμφέρον εξυπηρετείς? Για τους περισσότερους δεν μπορείς να έχεις άποψη και να τη λες δημόσια χωρίς αυτό να είναι απλά μια στάση υπευθυνότητας και πρόκλησης διαλόγου. Το πιο κουφό που άκουσα τελευταία ήταν πως "αυτός έχει πολλά λεφτά και δεν έχει ανάγκη κανέναν, γιαυτό τα λέει χύμα"! Αναμενόμενη θα μου πείτε άποψη μιας μικρής και κλειστής κοινωνίας που συνήθισε να "συναλλάσεται".

Το δεύτερο ενδιαφέρον θέμα είναι ότι όλο και περισσότεροι σου λένε "πέστα, καλά τα λες". Και μάλιστα κάποιοι σου μεταφέρουν και πληροφορίες "εμπιστευτικά, για να τα γράψεις". Προφανώς γιατί οι ίδιοι δεν μπορούν ( τα περί συναλλαγής που λέγαμε) ή δεν θέλουν (για να μη φανεί ο σκοπός τους). Και συχνά ψάχνουν το ... κορόιδο για να τα πει! Κάπως έτσι τους έχουν μάθει οι δημοσιογράφοι, κάπως έτσι νομίζουν ότι λειτουργεί και ο πολίτης -blogger.

Αυτό το "παιχνίδι" της αποδοχής της ιδιότητας του blogger - ενεργού πολίτη μέσα στην κοινωνία που ζει, δείχνει το βαθμό κατανόησης από τους πολίτες των νέων μέσων, των δυνατοτήτων τους. Και όσο κι αν κάποιοι πανηγυρίζουν ότι γίναμε επιτέλους κοινωνία των social media, τους πληροφορώ με λύπη μου ότι χαμπάρι δεν έχουμε πάρει ακόμη.

Γιατί το στοίχημα των Social Media είναι η δικτύωση, όχι όμως μόνο μέσα στο virtual περιβάλλον, όπου ανταλλάσσουμε εκ του ασφαλώς, και συχνά ανώνυμα, απόψεις, ειδήσεις και ενίοτε ...φιλάκια, αλλά κατ' επέκταση στην πραγματική κοινωνία, όπου πρώτα και κύρια πρέπει να δικτυωθούμε, να συμμετέχουμε επώνυμα και συγκροτημένα, να συνεργαζόμαστε επαγγελματικά, να επικοινωνούμε.

Το ζητούμενο είναι διττό : Ο - έστω και ανώνυμος - blogger πρέπει να είναι επώνυμος ενεργός πολίτης στην κοινωνία που ζει. Αλλά και η κοινωνία πρέπει να ξέρει ότι η λειτουργία της γίνεται γνωστή μέσα από το διαδίκτυο με τη χρήση από έναν επώνυμο πολίτη- μέλος της ενός εργαλείου που λέγεται blog, twitter, facebook κλπ, σε κάθε άλλη μικρή κοινωνία του κόσμου. Και αυτή διαδικασία, αν γίνει κτήμα όλων, προσφέρει ανεκτίμητη πληροφορία και πρόκληση συμμετοχής, που δεν μπορεί να ελεγχθεί, παρά μόνον αν κάποιος ... κατεβάσει το διακόπτη!

Ψάχνοντας να βρω πού κάνω λάθος ή πόσο πολύ γέρασα ...

2009-11-19T12:30:00.005+02:00

Τις τελευταίες ημέρες συμμετέχω σχεδόν καθημερινά σε συναντήσεις γονέων ανά τάξη ενός σχολείου (γυμνασίου και λυκείου). Ήταν μια διαδικασία που την πρότεινα εγώ στο σχολείο, ελπίζοντας μέσα από τις μικρές ομάδες διαλόγου να προσεγγίσουμε καλύτερα και περισσότερους γονείς. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Η επικοινωνία γονέων μεταξύ τους αλλά και με τη διεύθυνση του σχολείου αναβαθμίστηκε σημαντικά και ξέφυγε από το άγχος και την πίεση της μαθησιακής διαδικασίας. Από την άλλη - και αυτό το διαπίστωσα και προσωπικά - τα παιδιά φαίνεται να βελτιώνουν τη συμπεριφορά τους στο σχολείο, μόνο και μόνο γνωρίζοντας ότι οι γονείς τους επισκέπτονται τακτικά το σχολείο και συζητούν μεταξύ τους, αφιερώνουν δηλαδή περισσότερο χρόνο έμμεσα σε αυτά.

Αυτό το γεγονός μου δίνει αφορμή να πω κάποια πράγματα που τα έχω καιρό μέσα μου ψάχνοντας να βρω πού κάνω λάθος. Τι δεν καταλαβαίνω. Η μήπως τελικά ...γερνάω?

Αν φωνάζουν κάτι τα παιδιά της σχολικής ηλικίας, που σίγουρα φωνάζουν, είναι ότι θέλουν να ζήσουν. Θέλουν να έχουν χρόνο και για τον εαυτό τους. Και έχουν δίκιο! Αλλά το χρόνο δεν τους το παίρνει το σχολείο. Το χρόνο τους τον κλέβουμε εμείς, οι γονείς. Αυτό κάνουμε. Κλέβουμε το χρόνο από τα παιδιά μας, για να τον εκμεταλλευτούμε εμείς.

Πάντα, σε όλες τις φάσεις ανάπτυξης των κοινωνιών, η οικογένεια γινόταν προνομιακό πεδίο ανάπτυξης της σύγκρουσης της νέας γενιάς με το "κατεστημένο". Μέσα στους κόλπους της οικογένειας, το παιδί μετρούσε το μπόι του. Προσπαθούσε να γίνει πολύ καλύτερο από τους απερχόμενους, έχοντας σαν μέτρο σύγκρισης της δικής του προσπάθειας, την επιτυχία και την κοινωνική καταξίωση των γονιών του.

Τώρα αυτή η δυνατότητα του μέτρου έχει χαθεί. Τώρα έχει μια οικογένεια που έχει βγει όλη στη ζητιανιά και παλεύει να επιβιώσει με τα ψίχουλα που της πετάνε. Και θεωρεί και πρόοδο το δικαίωμα στη δουλεία (ο τόνος είναι σωστά βαλμένος)! Τώρα και οι δυο γονείς αναζητούν χρόνο και χώρο να αφήσουν το παιδί τους, ονειρευόμενοι γι αυτό, μια καλύτερη ζωή μέσα από ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που θα ετοιμάσει στελέχη ικανά να αντιμετωπίσουν τον υψηλό ανταγωνισμό και να επιβιώσουν μέσα σ' αυτόν. Πολλές φορές απλά παρκάρουν το παιδί τους στο σχολείο και το φροντιστήριο!

Αλλά και ο ανταγωνισμός και το συγκεκριμένο όνειρο, επίτευγμα των γονιών είναι. Το σχολείο δεν διαμορφώνει παραγωγικές σχέσεις. Προετοιμάζει και υποβοηθά στην κοινωνική ένταξη.

Έχουν οι γονείς, έχουμε όλοι ως γονείς, άλλη αντίληψη για την οργάνωση της κοινωνίας; Πού την εκδηλώνουμε και πώς την άλλη άποψη; Υπάρχει κανείς γονιός, που μπορεί να δεχτεί την ύπαρξη ενός σχολείου όπου η μόρφωση θα κατακτάται χωρίς κόπο; Θέλουμε ένα σχολείο, όπου το "τα αγαθά κόποις κτώνται" θα διαγραφεί; Θέλουμε ένα μηχανισμό που όμως δεν θα προετοιμάζει το παιδί να αγωνιστεί για τη ζωή του; Δεν αποτελεί ένα παράπλευρο αλλά ουσιαστικό σκοπό του σχολείου, που ζητάμε εμείς οι μεγάλοι, η εκπαίδευση των μαθητών στη συστηματική εργασία και η προετοιμασία τους για να αντιμετωπίσουν τον αγώνα της ζωής;

Πώς λοιπόν μπορεί να αφήνουμε να διαχέεται η εντύπωση ότι μπορεί κανείς να νικήσει χωρίς να αγωνιστεί και χωρίς να έχει μάθει να αγωνίζεται; Μήπως η δική μας-των γονιών- συστηματική απουσία από τους χώρους που κινούνται τα παιδιά μας, τους στερεί το χρόνο και τις εικόνες, που χρειάζονται, για να έχουν πρότυπα και να μπορούν να ονειρεύονται;

Λένε για παράδειγμα να ξανακαταργηθεί η "βάση" του 10. Ξέρουμε τι είναι αυτό; Όχι τι νομίζουμε ότι είναι. Τι είναι πραγματικά, ξέρουμε;

Φοβάμαι ότι το ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν «για εμένα χωρίς εμένα» που λέει και το τραγούδι έχει απάντηση. Έχει όμως μια απροσδόκητη απάντηση. Και η απάντηση είναι ότι Αυτοί που αποφασίζουν ή θα έπρεπε να αποφασίζουν είναι οι γονείς. Αλλά επειδή είμαστε απασχολημένοι και αφιερωμένοι στο δικό μας χρόνο και στα δικά μας όνειρα, ξεχάσαμε να πούμε στα παιδιά ότι συμφωνούμε με όσα έχουν αποφασιστεί, γιατί αυτή την κοινωνία θέλουμε.

La vita è bella

2009-11-18T11:44:00.000+02:00

Η ζωή είναι ωραία... για τα μικρά και τα μεγάλα της. Για αυτά που ζούμε μόλις ανοίξουμε την πόρτα του σπιτιού μας. Για το γείτονα που μας λέει "καλήμερα... ωραία μέρα σήμερα". Για την πρώτη γουλιά του καφέ. Για το πρώτο τσιγάρο. Για το πρώτο χαμόγελο. Το πρώτο μήνυμα στο Mailbox. Το πρώτο τηλεφώνημα.

Η ζωή είναι ωραία στη δουλειά. Όταν νιώθουμε χρήσιμοι και παραγωγικοί. Όταν μας επιβραβεύουν. Όταν εμπιστευόμαστε τους γύρω μας. Όταν σεβόμαστε τη δική τους παρουσία και άποψη. Όταν πασχίζουμε για το κοινό συμφέρον, που είναι και δικό μας συμφέρον.

Η ζωή είναι ωραία στον ελεύθερο χρόνο. Στην παρέα. Στον καφέ. Στο σινεμά. Στα γήπεδα. Στα ταξίδια. Στα παιδιά. Στη συναυλία. Στην πορεία. Στη θάλασσα και στο βουνό. Στο μπαράκι. Στη βόλτα μέχρι το φάρο!

Η ζωή είναι ωραία όταν τη ζούμε. Όταν μοχθούμε καθημερινά να έχει ποιότητα. Να έχει δράση. Να έχει επικοινωνία. Να έχει αλληλεγγύη. Η ζωή είναι ωραία όταν επιμένουμε να είμαστε ρομαντικοί! Να έχουμε αξίες. Να εκφράζουμε συναισθήματα. Η ζωή είναι ωραία όταν θυμάσαι το παρελθόν, αγωνίζεσαι για το παρόν και ονειρεύεσαι το μέλλον.

Η ζωή είναι μικρή. Σύντομη. Γιαυτό πρέπει να είναι γεμάτη. Συναρπαστική. Η ζωή είναι ωραία μόνο για αυτούς που ΖΟΥΝ και ονειρεύονται!

17η Νοεμβρίου

2009-11-16T12:08:00.000+02:00

Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 1973 5.30 το απόγευμα. Όπως κάθε Τρίτη και Παρασκευή, κατεβαίνουμε με τον πατέρα μου, με το τρόλεϋ από το Παγκράτι στη Μετσόβου, δίπλα στο Μουσείο για τα γερμανικά μου. Το τρόλεϋ Νο2 "Παγκράτι- Κυψέλη", γεμάτο κόσμο, σταματάει λίγο πριν στρίψει στην Πατησίων. Δεν μπορεί να προχωρήσει άλλο. Το πλήθος είναι μεγάλο μπροστά στο Πολυτεχνείο και έχει κλείσει το δρόμο.

" Κατεβαίνουμε, πάμε με τα πόδια" μου λεει ο πατέρας.

Προσπαθούμε να περάσουμε μέσα από τον κόσμο. Σχεδόν αδύνατο. Φτάνουμε στη γωνία Πατησίων και Στουρνάρη. Έχουμε καθυστερήσει στο μάθημα.

"Στάσου" μου λεει ο πατέρας και πάει στο περίπτερο να πάρει μια κούτα τσιγάρα.

Προχωράμε μπροστά στην πόρτα της Πατησίων.

"Πάμε λίγο μέσα να βρούμε τη Μάγδα"

Πρώτη φορά που μπαίνω στο χώρο. Ανεβαίνουμε από την αριστερή πλευρά τις σκάλες του κτιρίου της αρχιτεκτονικής και μπαίνουμε στο αίθριο. Στο βάθος ακούμε κόσμο. Προχωράμε. Μπαίνουμε στην αίθουσα με τον ραδιοφωνικό σταθμό. Σε μια άκρη η Μάγδα συζητάει με καποιους. Ο πατέρας μου τη φωνάζει και της δινει τα τσιγάρα. Αυτή με αγκαλιάζει, με φιλά στο μάγουλο και μου ψιθυρίζει : "τι θες εσύ εδώ μικρέ επαναστάτη?"

Φεύγουμε. Γυρίζουμε σπιτι. Με τα πόδια μέχρι την Χαριλάου Τρικούπη και απο εκεί με Λεωφορείο της Μεταμόρφωσης. Άδειο! Κάθομαι μπροστά δίπλα στην τεράστια μηχανή που βουίζει, απέναντι στο οδηγό. Πάντα μου άρεσε εκεί.

Νύχτα της 17ης προς 18η Νοεμβρίου. Στις τρεις η ώρα κτυπάει η πόρτα. Είναι η Μαγδα δακρυσμένη και με πρησμένα μάτια από τα δακρυγόνα. Θέλει να κρυφτεί σπίτι, γιατί τους κυνηγάνε οι μπάτσοι! Κάθομαι δίπλα της στο κρεβάτι μέχρι το πρωί! Μου λέει όλη την ιστορία της εξέγερσης. Τη ρωτάω : "μα γιατί τσακώνονται Έλληνες με Έλληνες?"

Σάββατο πρωί στο σχολείο στην Εράσμιο. Ο Δάσκαλος πάει πέρα δώθε μέσα στην τάξη, δεν μας κάνει μάθημα! Εμείς αμίλητοι, περίεργοι, τρομαγμένοι. Κάποια στιγμή δεν κρατιέται και ανάβει τσιγάρο. Γυρίζει προς το μέρος μας και λέει : " αγαπητά μου παιδιά ! Ποιος από σας μπορεί να μου πει τι σημαίνει Ψωμί-Παιδεία- Ελευθερία"? Σηκώνω το χέρι με θράσσος!

"Κύριε ! Νομίζω πως είναι τρια πράγματα που σήμερα δεν έχουμε. Και είναι κακό να μην τα έχουμε! Έτσι μου είπε χθες βράδυ η ξαδέρφη μου"

Στον κόσμο των +140 λέξεων.

2009-11-16T10:53:00.005+02:00

Νέα γυναικεία παρουσία στο κόσμο των +140 λέξεων.

"Γιατί τώρα άρχισαν να μην μου φτάνουν οι 140 χαρακτήρες του twitter "

Καλώς όρισες Μαριλού! Καλό ταξίδι!

Οι γυναίκες της Πυργέλας

2009-11-15T23:56:00.002+02:00

Ξέρετε που είναι η Πυργέλα? Που να ξέρετε! Η Πυργέλα λοιπον είναι ένας οικισμός στην Αργολίδα και έχει και σύλλογο γυναικών, πολύ δραστήριο, και απόψε έκανε μια καταπληκτική εκδήλωση για τον ζωγράφο Τάσο Γιαννόπουλο. Εκεί ακούστηκε στο πιανο αυτό το υπέροχο τραγουδι! Τοβρήκα στην πρωτότυπη του εκτέλεση και το αφιερώνω στις γυναίκες της Πυργέλας, σε όλες τις δραστήριες γυναίκες του κόσμου και στον ...Σπύρο, τον γιο του Τάσου, με την ευχή να ζήσει να θυμάται τον εξαίρετο πατέρα του και να είναι το ίδιο δραστήριος και παραγωγικός!

Βλάκες...

2009-11-13T09:32:00.001+02:00

Η ακατάσχετη βλακεία του ελληνικού κράτους! Ο Υπουργός Αμυνας και οΑρχηγός ΓΕΣ έστειλαν πρόσκληση στον πατέρα μου (που πεθανε το καλοκαιρικαι που έστειλαν εκπρόσωπο να εκφωνήσει επικήδειο) να παρευρεθεί (καιμάλιστα με "επίσημο ένδυμα") σε εορταστικές εκδηλωσεις! Λέω να τουςστείλω σε "επίσημο επιστολόχαρτο" ένα πιστ...οποιητικό θανάτου και μια υπενθύμιση να βγάλουν επιτέλους τη σύνταξη της μάνας μου!

WindChillFactor

2009-11-12T10:00:00.002+02:00

"...γιατί είμαι ένας ακόμα άνθρωπος που έχει το δημοκρατικό δικαίωμα πουτώρα πια το Διαδίκτυο δίνει, να εκφράζεται δημόσια, ρίχνοντας τομπουκαλάκι με το μήνυμά του στον ψηφιακό ωκεανό , και όποιος το λάβει,ας το λάβει.... " Καλώς όρισες Ειρήνη!

Διάλογος και επικοινωνία

2009-11-11T10:05:00.001+02:00

Τέσσερις συναντήσεις :

με ανθρώπους των social media
με γονείς μια τάξης μαθητών
με τα μέλη μιας κίνησης πολιτών
με τους παίκτες μιας ομάδας μπάσκετ.

Ένα συμπέρασμα : είναι συναρπαστικό να διαλέγονται και να επικοινωνούν οι πολίτες! Είναι μεγάλη η δύναμη τους! Εκ ου και το άσμα που ακολουθεί ... αφιερωμένο σε όλους όσους Ζουν ...και ονειρεύονται!

Βερολίνο ...20 χρόνια μετά

2009-11-09T09:37:00.002+02:00

Τείχος δεν έπεσε σαν σήμερα? Όποιος δεν ξέρει λοιπόν αυτό το τραγούδι, δεν έχει ιδέα από DDR και Ostberlin!
Το δικό μου σχόλιο:Βρέθηκα στο Βερολίνο φέτος το καλοκαίρι μετά από 25 χρόνια. Το μόνο διαφορετικό πράγμα που συνάντησα ήταν ... η έλλειψη του τείχους. Κατά τα λοιπά το Δυτικό Βερολίνο εξακολουθεί να είναι γεμάτο ζωή μέρα νύχτα ενώ το Ανατολικό εξακολουθεί να είναι απρόσωπο, αχανές και άδειο!
Και εκείνο που δε μου άρεσε καθόλου ... η κιτς εικόνα στο Check Point Charlie... με κάποιους τυχάρπαστους ντυμένους Αμερικάνους, Άγγλους και Γάλλους να προσφέρουν σφραγίδα βιζας DDR στα διαβατήρια των ηλίθιων Γιαπωνέζων.

Υ.Γ. Μου άρεσε το αποψινό ντοκυμαντερ της ΕΤ1 για τα 20 χρονια απο την πτώση τουτείχους του Βερολίνου.... εκτός από την τελευταία φράση τουσυνταξιούχου συνοριακού! Τέτοια αχαριστία ρε φίλε για ένα κράτος που σετάϊζε τόσα χρόνια!

...η πίσω πλευρά....

2009-01-01T11:50:00.001+02:00

... η πισω πλευρα του thelonapo/stefan φιλοξενει τα βιώματα, τις στιγμές, τις επιθυμίες,τις χαρές και τις λύπες της ζωής... μικρά σημειώματα που βγαίνουν από την καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους γύρω μου...
Βιώματα του παρελθόντος και του παρόντος ... πράγματα που άλλαξαν τον τρόπο που σκέφτομαι και ενεργώ..

Στιγμες ... χαράς ... θυμού.. απόγνωσης... ελπίδας ... ενθουσιασμού ... ανθρώπινες στιγμές...

Επιθυμίες ... αδυναμίες.. όνειρα...

Γιατί κάποιοι φίλοι του πρωτου μου ιστολογίου μου λένε εδώ και καιρό πως "θέλουν να γνωρίσουν τον άνθρωπο πίσω από την γνώμη , την εκρηκτική άποψη και την αξιοπρόσεκτη αυτοπειθαρχία"

Ιδού λοιπόν... ελάτε πίσω...