RSS

Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010

Η πλατεία των ...(φιλ)ελλήνων μοτοσικλετιστών!


Αυτές τις μέρες η πόλη μας, το Ναύπλιο, όπως και κάθε επαρχιακή πόλη, γεμίζει επισκέπτες. Ειδικά το Ναύπλιο, λόγω της μικρής απόστασης από την πρωτεύουσα, προσελκύει και πολλούς φίλους της μοτοσικλέτας. Δε λέω, καλώς να έρθουν. Αλλά με απογοητεύουν γιατί θεωρούσα πάντα ότι οι φίλοι των δύο τροχών έχουν μια πιο προχωρημένη κουλτούρα και αισθητική. Δυστυχώς η συμπεριφορά τους, στον τρόπο που παρκάρουν τις μηχανές τους στην κυριολεξία όπου βρουν, καταρρίπτει πανηγυρικά την άποψη μου αυτή. Η εικόνα της Πλατείας Φιλελλήνων στο λιμάνι του Ναυπλίου είναι μια απόδειξη για αυτό.

Φυσικά ευθύνη φέρει και η τοπική τροχαία που ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές. Τι να κάνουμε? Εμείς οι Έλληνες θελουμε το ...βούρδουλά μας (πέρα από το Γερμανό μας)! Και βέβαια να συμβάλλει σε αυτό και η Δημοτική Αρχή! Σκέφτομαι, τόσο δύσκολο είναι να γίνει ένα πάρκιγκ μοτοσικλετών μέσα στο απέραντο πάρκιγκ του λιμανιού (το τρίτο μεγαλύτερο στην Ελλάδα, μετά το αεροδρόμιο Ελ.Βενιζέλος και το ΟΑΚΑ)?

Η φωτογραφία από το cityofnafplio

Σάββατο, 27 Μαρτίου 2010

Deutschland ...


Η σημερινή πρωινή κουβέντα με φίλους στο facebook και στο twitter με αφορμή το άρθρο του Μητρόπουλου στα χτεσινά ΝΕΑ με έφτιαξε! Κύριοι είναι πλέον γεγονός! Ψιλοεπτωχεύσαμεν, αλλά μην το πείτε κανενός! Δεν χρειάζεται. Καθαρίζουν οι Γερμανοί για μας. Και καθαρίζουν με το manual! Γραμμή - γραμμή! Λέξη προς λέξη. Και μην τολμήσει κανείς να φέρει αντίρρηση γιατί τη γ*******σε!

Τώρα φυσικά θα περιμένατε με αφορμή αυτή την εισαγωγή να διαβάσετε παρακάτω κραυγές περί εθνικής ανεξαρτησίας και εθνικής υπερηφάνειας, λογίδρια για το πόσο αδικημένοι και ικανοί είμαστε εμείς οι Έλληνες, υποσχέσεις ότι δεν θα αφήσουμε την "ξένη πλουτοκρατία" να διαφεντέψει τον τόπο μας.

Λοιπόν εγώ λέω να την αφήσω τη γερμανική πλουτοκρατία να κάνει κουμάντο, μπας και δούμε άσπρη μέρα! Γιατί τούτη τη φορά αποδείξαμε πως είμαστε οι καλύτεροι πάνω στον πλανήτη στο να βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας. Μας φταίνε τα πάντα, αλλά δεν κάνουμε τίποτα να τα διορθώσουμε! Μας φταίνε όλοι οι άλλοι, γιατί μας επισημαίνουν αυτά, τα "πάντα" που εμείς λέμε ότι μας φταίνε, αλλά πάλι δεν κάνουμε τίποτα, ούτε αφήνουμε τους άλλους να κάνουν.Και τώρα που φτάνουμε στον πάτο, πάλι μας φταίει κάτι άλλο, εκτός από τον κακό μας τον καιρό.

Τώρα λοιπόν που φαίνεται πως τη σώσαμε (η μάλλον μας τη σώσανε) την παρτίδα, ας αναλογιστούμε τις δικές μας ευθύνες κι ας αλλάξουμε πορεία. Ας γκρεμίσουμε συθέμελα τα πάντα κι ας στήσουμε την μικρή μας κοινωνία από την αρχή. Ας απορρίψουμε δομές και νοοτροπίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κι ας πιστέψουμε επιτέλους ότι πέρασαν δυο αιώνες από τότε και κάπως πρέπει να προχωρήσουμε, γιατί αλλιώς θα μας προσπεράσουν σε λίγο και οι Τούρκοι.

Νομίζετε ότι υπερβάλλω? Για πείτε μου αλήθεια, τι να αφήσουμε όρθιο? Το πώς αντιμετωπίζουμε την ιστορία μας και την πολιτιστική μας κληρονομιά? Το πως διαχειριζόμαστε το περιβάλλον στον τόπο μας? Το πως διοικούμε αυτή τη χώρα? Το τι και το πως παράγουμε? Το ποιες και ποιας ποιότητας υπηρεσίες προσφέρουμε? Η μήπως θεωρεί κάποιος ότι με το να φωνάζουμε σαν ΟΥΚάδες, θα επιβιώσουμε σαν Έθνος και εις βάρος άλλων?

Δουλειά λοιπόν! Τα κεφάλια μέσα τώρα! Οι Γερμανοί εγγυήθηκαν ότι δεν θα μας αφήσουν να πτωχεύσουμε! Χάρη μας κάνουν! Ας την κρατήσουμε! Κι ας καταλάβουμε ότι χρήμα μόνο από εκεί θα ξανάρθει! Γιατί όσοι δεν κατάλαβαν, και τα προηγούμενα 20 χρόνια, που υποτίθεται ότι ευημερούσαμε, από εκεί ερχόταν το χρήμα. Αλλά εμείς στα 10 ευρώ που μας έδιναν τα 7 τα τρώγαμε σε Mercedes, βίλες και κινητά! Και τώρα πάλι από εκεί θα ξανάρθει.

Ας φροντίσουμε τουλάχιστον τούτη τη φορά να το αξιοποιήσουμε σωστά και να μην βιαστούμε απλά να το βάλουμε στην τσέπη. Ας σχεδιάσουμε κάτι, ας βάλουμε στόχους, ας δείξουμε φιλότιμο κι ας βγάλουμε ταυτόχρονα μια περηφάνεια θετική και όχι για τα πανηγύρια και τις παρελάσεις μόνο.

Όχι για μας, για τα παιδιά μας!

Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010

Ποιανού πολέμου ανάπηρος αλήθεια?

Όταν βλέπω τέτοια πράγματα σε αυτή τη χώρα, αισθάνομαι πολύ μαλάκας!

Σάββατο, 6 Μαρτίου 2010

Το blogging ταιριάζει σε Ανθρώπους.


"Δεν μου ταιριάζει τελικά το blogging" μου είπε μια καλή φίλη χτες και μου έδωσε μια απρόσμενη αφορμή για ένα ποστ εδώ στην "πίσω πλευρά" που έχω ψιλοαμελήσει.

Τι είναι αλήθεια το blogging και σε ποιον "ταιριάζει"? Πόσο σωστά χρησιμοποιούμε αυτή την υπηρεσία στο παγκόσμιο ιστό? Πόσο έχει επηρεαστεί το blogging από την εξάπλωση των υπόλοιπων social media και την τάση να μειώνουμε το κείμενο μέχρι και τους 140 χαρακτήρες?

Όντας πια κοντά έξι χρόνια "συνεργός" στην ελληνική μπλογκόσφαιρα νομίζω πως έχω την εμπειρία να εκφράσω μια άποψη. Όχι γιατί θέλω να ορίσω κάτι, αλλά γιατί θεωρώ πως κάποια πράγματα πρέπει να μπουν στη θέση τους.

Όλα αυτά τα χρόνια παρακολουθώ ότι ελάχιστοι έχουν ασχοληθεί με την "ενέργεια" blogging. Όλοι ασχολήθηκαν επανειλημμένα με τον blogger. Πολλοί προσπάθησαν να του δώσουν χαρακτηριστικά που δεν υπάρχουν, να δημιουργήσουν κοινωνική (και συνάμα κινηματική) ομάδα με μέλη bloggers και με αυτόν τον τρόπο να τον κατατάξουν σε κοινωνικά επίπεδα και να τον κρίνουν θετικά ή αρνητικά (κύρια το δεύτερο). Άλλοι πάλι έδωσαν πρωτεύοντα ρόλο στην ιδιότητα του blogger στον χρήστη, ξεχνώντας την πραγματική του κύρια ιδιότητα του πολίτη-χρήστη του διαδικτύου, του επιστήμονα, του εργαζόμενου, της γυναίκας, του νεολαίου. Τέλος κάποιοι (και αυτοί σίγουρα σκόπιμα) ταύτισαν τον blogger με τον δημοσιογράφο-πολίτη, που είναι περισσότερο δημοσιογράφος (συχνά και κατ' επάγγελμα) και λιγότερο πολίτης, που δεν εξαρτιέται (δήθεν) από τα ΜΜΕ, αλλά που στην ουσία αναπαράγει (ίσως με έναν προσωπικό τρόπο) αυτά και μόνον αυτά που παράγουν τα ίδια τα ΜΜΕ στις διαδικτυακές εκφάνσεις τους.

Συμπέρασμα : Blogger γίνεσαι εύκολα! Και κατά την κρατούσα άποψη είναι ιδιότητα που σου δίνει τη δυνατότητα να εκφράζεσαι δημόσια, να πληροφορείς και να πληροφορείσαι, να επικοινωνείς και να ανοίγεις διάλογο, να δικτυώνεσαι και να συμμετέχεις.

Μάλιστα! Γίναμε Blogger! Και τώρα τι γράφουμε?

Τολμώ να πω (και θα μιλήσω μόνο για την Ελλάδα) ότι η πλειοψηφία των blogs αναμασάει χιλιομασημένη τροφή. Αναπαράγει (κάποιες φορές πετυχημένα, αλλά τις περισσότερες άχρωμα και άοσμα) ειδήσεις της καθημερινότητας που πλημμυρίζουν το διαδίκτυο και τα social media. Έτσι σήμερα αν googlάρεις ένα θέμα της επικαιρότητας, το βρίσκεις σε χιλιάδες επαναλήψεις (τις περισσότερες φορές το ίδιο κείμενο λέξη προς λέξη) μέσα σε blogs. Αυτή η απίστευτα "κουκουέδικη" λογική της -χωρίς κρίση- προπαγάνδας κάνει τα περισσότερα ελληνικά ιστολόγια να μην έχουν ταυτότητα, να μην ξεχωρίζουν στο παραμικρό (παρά μόνο στο theme, αν ξεχωρίζουν και σ' αυτό). Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις και δεν είναι λίγες. Στο Reader μου έχω μια σειρά από αξιολογότατα ελληνικά ιστολόγια, στα οποία διαβάζω πραγματικά αυτό που κι εγώ θεωρώ ουσιαστικό και χρήσιμο ιστολογείν.

Αν ψάξουμε να βρούμε τον ορισμό του blogging θα πρέπει να ανατρέξουμε στην ιστορία των online diaries της δεκαετίας του '90. Εκεί πιστεύω κρύβεται η ουσία για το τι είναι τελικά το blogging (ή καλύτερα τι θάπρεπε να είναι) και σε ποιον ταιριάζει. Θα πω λοιπόν πως το blogging μπορεί να καταλήγει στην έκφραση ενός είδους "δημοσιογραφίας", ενός ιδιότυπου ρεπορτάζ, μιας δημόσιας άποψης (κοινωνικοπολιτικής κλπ), αλλά η αφετηρία του πρέπει να είναι οι προσωπικές εμπειρίες και η προσωπική έμπνευση του συγγραφέα-blogger.

Το blogging είναι λοιπόν πριν από όλα έμπνευση. Έμπνευση προσωπική που προέρχεται από τα συνεχή ερεθίσματα της καθημερινότητας. Ερεθίσματα από την επαφή και την επικοινωνία των ανθρώπων, ερεθίσματα από την ενημέρωση, ερεθίσματα από την κίνηση μέσα σε μια πόλη, από την τριβή στη δουλειά και στο σπίτι, ερεθίσματα από τη σχέση και τον έρωτα. Ερεθίσματα από το κάθε τι σημαντικό ή ασήμαντο συμβαίνει στον περίγυρό μας. Έμπνευση που στηρίζεται σε όλες τις ανθρώπινες αισθήσεις.

To blogging είναι στη συνέχεια έκφραση! Έκφραση προσωπική. Αποτύπωση στο "ηλεκτρονικό χαρτί" του ιστολογίου του συμπεράσματος που πλάθει το μυαλό (και συχνά και η καρδιά) από ένα προσωπικό ερέθισμα. Έκφραση μοναδική, πρωτότυπη, που χαρακτηρίζει τον blogger, που διαμορφώνει την ταυτότητα του ως πολίτη-χρήστη του διαδικτύου. Έκφραση που αποτυπώνει με σαφήνεια την ατομική θέση πάνω σε ένα γεγονός, ένα θέμα, μια κατάσταση.

Το blogging είναι αφορμή επικοινωνίας. Είναι πρόκληση διαλόγου. Είναι αποδοχή από τον blogger ότι, εφόσον τοποθετείται δημόσια, πρέπει να αποδεχτεί και την όποια κριτική, να σεβαστεί τη γνώμη των άλλων, να συζητήσει πάνω στην άποψη του, να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει, να συμπληρώσει και να αναδείξει απόψεις πέρα από τη δική του.

Και τέλος το blogging είναι μνήμη. Γιατί η ημερολογιακή καταχώρηση κάθε post δημιουργεί μια αλληλουχία απόψεων και γεγονότων που μπορούν να δώσουν μια ολοκληρωμένη δημόσια εικόνα του ιστολόγου στους "παρατηρητές" του. Ο καθένας μπορεί να παρακολουθεί συνεχώς την πορεία του ανθρώπου-ιστολόγου, τη συνέπεια του ή την αναθεώρηση των απόψεων του, τα βιώματα του, το τι κάνει τελικά στη ζωή του και πως πορεύεται.

Εύλογα θα πει κάποιος "μα αυτά σήμερα μπορείς να τα κάνεις και μέσα από άλλα - πιο ευκολόχρηστα- social media, μέσα από το facebook, το twitter κλπ. Συμφωνώ εν μέρει.

Γιαυτό και το blogging τελικά μάλλον δεν ταιριάζει σε όλους. Γιατί το blogging προϋποθέτει τελικά, με βάση τα παραπάνω, μια ξεχωριστή προσωπικότητα, μια δίψα για επικοινωνία και διάλογο και τελικά ένα ταλέντο στο γράψιμο. Ταλέντο, όχι απαραίτητα τέτοιο που θα σε κάνει συγγραφέα, αλλά εμπιστοσύνη στην ουσία στο εαυτό σου, εμπιστοσύνη ότι αυτό που βιώνεις μπορείς να το μεταφέρεις με το δικό σου τρόπο σε ένα κείμενο και να τολμήσεις να το θέσεις σε δημόσια διαβούλευση, έστω και σε έναν πολύ στενό κύκλο ανθρώπων.

Το blogging λοιπόν ταιριάζει σε Ανθρώπους με Α κεφαλαίο! Σε αυτούς που ζουν τη ζωή με όλη τους τη δύναμη. Σε αυτούς που ξέρουν να επικοινωνούν και να παρατηρούν. Σε αυτούς που έχουν τελικά κάτι να πουν. Και να ξέρουν ότι αυτό που θα "πουν" θα μείνει για πάντα ανεξίτηλα "γραμμένο" στον ηλεκτρονικό καμβά του παγκόσμιου ιστού ... όσο αυτός θα υπάρχει!

Photos: Archigraphs.com